Sociaal zijn

In mijzelf gekeerdIn mijn tienerjaren was ik heel erg in mijzelf gekeerd. Dat kwam door mijn thuissituatie en doordat ik nog niet met mijn autisme had leren omgaan. Wel was ik beleefd, zorgde ik ervoor dat ik op tijd was en hielp ik anderen waar ik kon. In die tijd wou ik niet alleen zijn, maar mijn omgeving forceerde mij om dit te doen. Op school werd ik gepest en thuis kon ik niet praten en moest ik doen wat er gezegd werd. Ik zat vast in een wereld die ik niet begreep. Tegelijkertijd begreep de wereld mij ook niet. Later werd dit beter. Na vele omzwervingen heb ik nu redelijk mijn draai gevonden. Ik begrijp mijzelf en de wereld om mij heen begrijpt mij ook steeds beter. Dat ik daar een hoop jaren met een hoop ellende voor nodig had, neem ik dan voor lief. Ik praat tegenwoordig veel en vaak. Vooral over autisme, maar ook zeker over andere onderwerpen. Vraag het mijn familie en ze zullen allemaal zeggen dat ik een stuk socialer ben dan vroeger. Verstopt sociaalVraag je het mijzelf dan kom ik met een ander antwoord. Dat sociale zat er altijd al in, maar ik had nooit de energie om het eruit te laten komen. Het vraagt namelijk een hoop van mij om op deze manier ‘aan’ te staan. Ik laat mijn sociale kant dan ook een stuk minder zien tijdens drukke gelegenheden zoals een feestje. Ja, maar hier moet je toch juist sociaal zijn en veel met mensen praten. Als je dat daar niet doet dan ben je niet sociaal. Dan zeg ik, onzin! Mijn prikkelgevoeligheid laat dit niet toe. Het is al een hele opgave om erbij te zijn. Daarbij als iemand een praatje met mij aanknoopt ga ik echt wel in gesprek met diegene. Verwacht alleen niet van mij dat ik een heel gesprek begin.    Sociaal aanwezigKijk je in een kleine hechte setting naar hoe ik omga met mijn familie dan zie je een heel ander beeld. Ik praat en ouwehoer veel met ze. Ik maak grapjes en pak soms het initiatief in het gesprek. Ik voel mij vrij en geheel kalm. Niet dat er hier geen prikkels zijn, maar met deze prikkels kan ik goed omgaan. Sterker nog ik heb ze nodig, zodat ik niet onder prikkelt raak. Rust heb ik ook nodig, maar ook weer niet te lang, want dan begint mijn brein het allemaal heel saai te vinden.Kijk ik naar mijn vrijwilligerswerk dan is er een mix aanwezig. In het begin keek ik echt de kat uit de boom. Alle prikkels kwamen heel heftig binnen. Wel heel logisch en begrijpelijk, want mijn brein moest nog aan alles wennen. Nu gaat het mij goed af. Ik ben wel moe na de ontmoetingsavonden, maar niet meer helemaal gesloopt. Ik meng mij goed in de gesprekken. Alleen wel op een manier dat ik niet steeds het woord heb, want ik zit daar niet om mijzelf te horen praten. Het is een plek die gecreëerd is voor anderen waar ik onderdeel vanuit maak.EnergieWat mij het beste afgaat zijn 1 op 1 gesprekken met mensen over een specifiek onderwerp. Dat is namelijk duidelijk en ik hoef mij maar op één iemand te focussen. Tijdens deze gesprekken heb ik veel minder last van mijn prikkelgevoeligheid. Dan kan ik alle energie in het gesprek en in die persoon stoppen. Ik merk een aanzienlijk verschil bij mijzelf tussen het functioneren in een groep en 1 op 1. Vooral in de gewenningstijd. Ja, zo kan ik het, het beste omschrijven. Mooi woord ‘gewenningstijd.’ Minder prikkels is minder tijd nodig. Minder prikkels is iets vaker kunnen doen. Minder prikkels is meer energie overhouden voor sociale interactie, want dan kan de focus daarop en kan ik die prikkels toelaten.

Lees meer »

Een open houding

Een vulkaan!Deze open houding heb ik niet mijn hele leven gehad. Sterker nog ik heb het pas de afgelopen 3 jaar echt ontwikkelt. Eerder was ik gesloten. Ik kropte alles op en dat kwam er dan op gegeven moment als een krachtige explosie uit. Daar overviel ik anderen mee, waardoor ze niks voor mij konden doen. Na zo’n explosie ging het heel kort even ‘goed’ met mij, maar de opstapelingen waren zo weer terug. Daarmee ook weer een volgende uitbarsting.Dat is geen manier van leven. Sterker nog, het is helemaal niet leven. Het was overleven en zelfs dat was moeizaam. Deze manier loste namelijk helemaal niets op. Het bleef zich herhalen. Toch was het lastig voor mij om mij te uiten. Behalve zoals jullie weten, op papier. Dat werd toen langzaam praten. Nu kan ik over alles praten. Ik weet namelijk dat als ik over dingen praat en schrijf dat ik mijzelf beter ga begrijpen. Dat begrip en het uit mijn hoofd halen van alle gebeurtenissen zorgen ervoor dat ik niet meer ontplof. Dit wil niet zeggen dat ik nooit meer boos en verdrietig word, maar het is allemaal een stuk minder heftig. Ik ben de baas over mijn emoties. Mijn emoties zijn niet langer de baas over mij. Daarbij deed ik het mijzelf aan. Ik liet er niks uit dus dan is een ontploffing het resultaat. Nou dan kan je maar beter af en toe wat stoom afblazen toch?Is dat niet eng?Maar Melvin vind je het dan helemaal niet spannend en eng om allerlei persoonlijke dingen te bespreken? Nee, dat vind ik niet eng. Ik weet namelijk wat voor een voordelen het mij oplevert en wat het qua groei met mij gedaan heeft. Daarnaast heeft het nu nog een extra functie. Met die openheid laat ik aan anderen zien dat het niet vreemd of eng is om over je gevoelens en gedachten te praten. Iedereen heeft ze en iedereen moet er op zijn of haar manier mee omgaan. Door er over te praten lucht jij je hart, maar bovenal leegt het je hoofd. Is je hoofd leeg dan kan je de dingen beter relativeren. Is je hoofd leeg dan kan je de wereld om je heen beter begrijpen. Is je hoofd leeg dan kan je de wereld jou beter laten begrijpen.Die laatste vind ik momenteel erg belangrijk, want er heerst nog veel onbegrip voor autisme en elkaar in het algemeen. Nieuwe inzichtenIk heb in de afgelopen 3 jaar veel geleerd. Door het praten met anderen. Nu geef ik dat weer mee aan de wereld. In de 13 jaar daarvoor heb ik gewerkt om bij deze 3 jaar te komen. Deze jaren zijn allemaal belangrijk voor mij geweest. Autisme is heel hard werken. Elke dag weer. Doordat harde werken heb ik mij enorm ontwikkelt. Waardoor ik voor sommige dingen minder hard moet werken. Daardoor houd ik weer meer energie over om hard te werken aan andere ontwikkelpunten. Ik ben echt anders in het leven komen te staan de afgelopen jaren. Mijn inzichten zijn veranderd en mijn toekomstperspectief is enorm verbetert. Het allerbelangrijkste is dat ik nu geloof in mijzelf. Ik kan op mijzelf vertrouwen. Ook als dat betekent dat ik mij uit een slechte periode moet slepen. Ik geniet ook meer van veel aspecten van het leven. Dat ik daar mijn halve leven voor nodig heb gehad, maakt niet uit. Dat is de tijd die ik nodig had. Daarbij is dat het verleden. Met alle inzichten en opgedane ervaringskennis kijk ik uit naar de toekomst en kan ik genieten van vandaag.

Lees meer »

Van ver gekomen

Best gekDe laatste tijd schreef ik best negatief terwijl ik mij helemaal niet slecht voelde. Sterker nog ik ben best tevreden met hoe alles gaat. Ik schrijf lekker weg op mijn blog. Ik heb nog geen enkele moeite met elke week twee stukken en een gedicht schrijven. De Autisme ontmoetingsavond loopt goed en daar ben ik tevreden over. Mijn opleiding gaat uitstekend. De relatie met mijn vrouw Natalie loopt erg fijn. Sterker nog we zijn de afgelopen paar jaar nog dichter naar elkaar toe gegroeid. Dus waarom schrijf ik dan toch zo vaak over dat ene onderwerp wat ik nog niet heb bereikt? Het antwoord is eigenlijk simpel, omdat ik dat wil bereiken. Toch zei ik het al in de intro: “ik doe veel meer dan ik ooit zelf verwacht had.” Sterker nog als je 3 jaar terug tegen mij had gezegd dat ik zou doen wat ik nu doe, dan had ik je voor gek verklaart. Deze enorme progressie de afgelopen 2-3 jaar heb ik te danken aan de afgelopen 16 jaar. Dat wil ik alleen nog weleens vergeten. Best gek toch? Geef het tijdDe afgelopen 16 jaar heb ik van alles doorstaan. Allerlei therapie en het leren omgaan met autisme. Pas later kwam echt het leren omgaan met mijzelf. Nog later kwam het verwoorden van mijzelf. Daar zit het hem dan ook in. Dat verwoorden van mijzelf kan ik pas ruim twee jaar echt goed. Maar daar was wel al het voorgaande voor nodig. Dus om een grote stap te maken zijn er heel veel tussen stappen nodig. Je maakt namelijk nooit één grote stap in één keer. Ik zeg dit zo vaak, maar toch trap ik er zelf nog weleens in. Sterker nog soms zie ik de kleine tussenstapjes die nodig zijn niet. Wederom, best gek toch? Terwijl ik met twee tussenstappen bezig ben. Mijn vrijwilligerswerk en mijn opleiding. Het wil ook niet zeggen dat ik er met die twee stapjes al ben, maar het zijn wel weer twee stapjes dichterbij. Twee stapjes verder dan verder dan ik ooit dacht te komen. Volg je mij nog? Ik ben van ver gekomen. Verder dan ik ooit dacht. Nu ga ik nog verder. Met kleine stapjes. Stapjes die ik nu weer zie. Na een periode dat ik ze niet zag. Het had tijd nodig.Geef het aandachtIk begrijp best dat het niet de leukste blogs waren die ik schreef. Erg negatief, maar dat had wel mijn aandacht nodig. Zo kan ik nu weer beter vooruit. De emotie moest er even weer vanaf. Dat maakt mijn gedachten weer helder. Sterker nog ik wil dat soort dingen niet wegstoppen. Ik wil laten zien dat het ook een onderdeel van mij is. Het verdient aandacht en eigenlijk net zoveel als mijn positieve en opbeurende blogs. Al begrijp ik ook dat je liever de positieve dingen leest. Dat ik dingen heb meegemaakt en er sterker weer ben uitgekomen. Maar dat doe ik ook nu weer. Ik ben weer opgestaan na het vallen. Dat krijgt meer aandacht in mijn gedicht van aankomende vrijdag.

Lees meer »

De negativiteit doorbreken

Gooi het eruit!Wel vind ik het belangrijk dat ik het er lekker even uit kan gooien. Soms is dat even nodig en het schrijven helpt mij daar enorm bij. Dat ik zulke onderwerpen ook op mijn blog deel is een bewuste keuze. Het leven is niet altijd makkelijk en je kan niet over alles altijd maar positief zijn. Dat gezegd hebbende wil ik de komende tijd wel weer wat positievere en productievere onderwerpen aansnijden. Die negatieve spiraal mag wel een keer doorbroken worden. Er is namelijk ook heel veel goeds in mijn leven gaande dit jaar. Daar heb ik het nog veel te weinig over gehad. Het klinkt misschien gek, maar ik voel mij helemaal niet zo negatief. Ik zit lekker in mijn vel. Misschien dat ik juist daarom makkelijker mijn blik op zo’n zwaar onderwerp kan laten vallen. De Autisme ontmoetingsavondenIk ben erg blij met de Autisme ontmoetingsavonden. Nadat het de eerste twee avonden best druk was en dus ook wennen voor iedereen, ontstaat er nu wel een fijne vaste groep. Waarin nieuwkomers natuurlijk van harte welkom zijn. De aantallen zijn niet meer die van de eerste en tweede avond, maar dat is een stuk beter. De kwaliteit van de avonden is daardoor versterkt. Het doet mij goed dat deze plek er nu is. Dat ik daar onderdeel vanuit maak, geeft mij een gevoel van trots.  Tijdens deze avonden voel ik mij niet buitengesloten. Hier heb ik wel degelijk het gevoel dat ik meedoe en een belangrijk onderdeel ben.Ook een keer aansluiten? Of heb je vragen? Stuur mij dan een bericht via het contact formulier hier op de website. Voor meer informatie bekijk de flyer hieronder.

Lees meer »

Inclusie! Illusie?

GekkigheidWat je nu zegt is hopelijk toch gekkigheid Melvin? Dan zeg ik: “Was het maar gekkigheid.” Dit is namelijk hoe de meeste vacatures op mij overkomen. Zoals jullie weten heb ik Wajong en heb ik geen sollicitatieplicht. Ik mag de dingen doen zoals ik ze doe. Het UWV weet namelijk dat als je mij mijn gang laat gaan dat ik de meeste progressie boek. Toch wil ik graag een baan vinden die aansluit bij mijn kwaliteiten. Een baan die aansluit bij het vrijwilligerswerk dat ik al doe. Een baan die aansluit bij mijn opleiding tot life- en e-coach. De ervaring die ik heb met autisme en de manier waarop ik die ervaring inzet zijn waardevol. Maar ik voldoe nooit aan alle eisen die gesteld worden. Sterker nog, ik voldoe nooit aan de meeste eisen.Ik reageer dan ook maar niet op deze vacatures. Welke kans heb ik? Als iemand met ASS. Als iemand die prikkelgevoelig is en misschien wel nooit aan al die eisen zal voldoen. Ik ben 32 en ik heb al 32 jaar ervaring met autisme. Ik heb het namelijk al mijn hele leven. In al die jaren heb ik heel veel moeten doorstaan. Hier heb ik heel veel van geleerd. Ervaring die ik nu ook in het werkveld inzet. De werkervaring die ik hierin heb is kort. Ik heb deze ervaringsplek ook nog deels zelf moeten creëren. Ik ben creatief, vindingrijk, positief ingesteld, kalm en oplossingsgericht. Maar wat maakt dat uit? Ik heb geen MBO of HBO papiertje!Angst Nee, ik ben niet echt bang, maar ik krijg wel een naar gevoel als ik vacatures lees. Het gevoel dat ik nooit goed genoeg zal zijn en dat ik nooit mee mag doen. Tenzij, er gratis gebruik gemaakt kan worden van mijn ervaringskennis. De eisen zijn vaak belachelijk en dat wil ik toch even gezegd hebben. Vacatures schrikken vaak af en komen helemaal niet uitnodigend over. Het papiertje dat je hebt is belangrijker dan de persoon en ervaringskennis die je meeneemt. Terwijl je naast die ervaring best dingen bij zou kunnen leren vanuit de functie. Daarbij is er geen mens die alles kan. Dus hou op met die idioterie. Er zijn zoveel mensen die goed zijn in bepaalde dingen, maar die simpelweg niet alles kunnen wat je van hun verwacht.Uit alles blijkt dat met mensen werken bij mij past. Vooral met mensen binnen het spectrum. Ik werk ook graag voorliggend. Ik ben geen psycholoog, psychiater of therapeut. Ik heb hier niet voor gestudeerd en voel ook (nog) niet de drang om echt die kant op te gaan. Maar ik kan wel een grote bijdrage leveren in het voorkomen dat mensen zulke hulp nodig hebben. Ik studeer daarom ook voor coach. Ik wil namelijk wel handvatten ontwikkelen om nog beter naast de mensen te kunnen staan. Ik ben ook bereid om nog meer te studeren mocht dat haalbaar en nodig zijn binnen een werkplek. Ik vecht al mijn hele leven voor mijn ontwikkeling en daar zal ik nooit mee stoppen.InclusieWe praten in onze maatschappij veel over inclusie. Iedereen moet mee kunnen doen. Maar in de praktijk gebeurt er het tegenovergestelde door de hoge verwachtingen binnen het werkveld. Je bent namelijk niet goed genoeg als je niet aan alle eisen voldoet die wij stellen. Je mag meedoen, MAAR! Ik doe ook mee. Ik draag ook bij. Ik leer veel op mijn manier. Ik heb veel ervaringskennis in huis. MAAR, ik ben nog steeds niet goed genoeg. In deze moderne maatschappij met zijn ‘inclusie’ heb ik mij nog nooit zo buitengesloten gevoeld.Ja, ik heb een Wajong. Ja, ik heb ASS. Maar mijn ASS heeft een kracht en levert een bijdrage voor anderen met ASS. Het is ook niet zo dat mijn kwaliteiten niet erkend worden. Het is ook niet zo dat er geen gebruik gemaakt wordt van mijn kwaliteiten. Het is ook niet zo dat ik mijn kwaliteiten niet mag inzetten. Ik mag blijkbaar alleen niet verwachten dat ik er een betaalde baan aan overhoud. Dus nu vraag ik jou. Is er wel sprake van inclusie? Of is het één grote illusie?

Lees meer »

Vrijheid

Hoe vrijheid voeltLaat ik vooropstellen dat ik dankbaar ben voor de mensen die voor deze vrijheid hebben gezorgd en nog steeds zorgen. Dankzij hen kan ik mijn eigen keuzes maken. Worden er mij geen dingen opgelegd die ik niet wil doen. Ik vind het namelijk erg belangrijk om deze vrijheid te hebben en te voelen.Daar zeg ik het eigenlijk al. Ik heb wel de vrijheid, maar die voel ik niet altijd. Soms word ik tegengehouden door mijzelf. Al moet ik zeggen dat dit steeds minder het geval is. Ik ken mijzelf goed en ik ga goed om met mijn autisme. Ik ben nu op zo’n punt in mijn leven gekomen dat ik het gevoel heb tegengehouden te worden door het systeem. Dat is dus ook een stuk waar ik geen enkele vrijheid voel. Je moet mee, want anders hoor je er niet bij. En simpel gezegd, kan ik niet mee. De dingen werken bij mij anders en dat vraagt om een andere aanpak.Gelukkig heb ik wel de vrijheid om te onderzoeken wat het beste voor mij werkt. Alleen sluit dat nog steeds niet aan bij wat de maatschappij nodig acht. Maar mij van een fatsoenlijk antwoord verschaffen of met mij meedenken, ho maar. Ik moet het allemaal zelf uitzoeken. Daardoor voel ik mij gevangen in een Wajong uitkering. Dat geeft mij een zeer onvrij gevoel. Sterker nog! Het beklemd mij. Het remt mij af en houdt mij tegen. Overal is een opleiding voor nodig. Waar ik op een reguliere school aan moet deelnemen. En dat is niet haalbaar vanwege mijn prikkelgevoeligheid. Vervolgens kies ik de weg die bij mij past. Online studeren, waarbij ik alles vanuit huis kan behalen. Maar ja, dat is dan blijkbaar alsnog niet goed genoeg voor anderen.Ik weet dat ik op dit gebied klink als een kapotte plaat die steeds hetzelfde stuk afspeelt, maar blijkbaar is het nodig. Er luisteren namelijk nog te weinig mensen. Ik kan veel wanneer ik op de juiste manier word ingezet. Ik kan veel leren als dat op een manier gaat die bij mij aansluit. Ik wil dit ook, want ik wil niets liever dan mijn eigen geld verdienen in een baan die aansluit bij mijn mogelijkheden. Pas dan zal ik volledige vrijheid voelen en het gevoel hebben er echt bij te horen.

Lees meer »

Praten is begrijpen

Zonder inhoudIk had er in het verleden nog weleens moeite mee dat ik niet begrepen werd. Ik vond sommige dingen logisch terwijl het dat voor de ander niet hoeft te zijn. Meer dan eens werd ik boos, omdat ik onbegrip voelde. Er werd mij gevraagd om iets voor iemand te doen terwijl ik al met wat anders bezig was. Ik dacht: je kan toch zien dat ik bezig ben. Ik doe het wel wanneer het mij uitkomt. Of nu even niet, want ik ben druk met andere dingen. Ja, dat kan wel, maar over 10 minuutjes. Het bleef dan ook bij denken, waardoor ik in mijn reactie boosheid, felheid en frustratie uitte. Je kan toch wel zien dat ik bezig ben en het mij niet uitkomt.Wat blijkt, dat kan je dus meestal niet zien en soms is de ene taak belangrijker dan de andere. Ik had dus in principe wel de juiste gedachten over de situatie. Ik ben druk dus het komt mij even niet uit, maar die gedachten moest ik uitspreken. Toen ik dat begon te doen ontstonden er gesprekken. Wanneer komt het je wel uit? Het heeft geen haast, maar ik zou graag willen dat je het voor mij doet. Zo kan ik het inpassen waar het mij uitkomt of mijn prioriteiten veranderen indien nodig. Ik werd niet boos meer, want ik creëerde begrip door duidelijkheid te geven met mijn woorden.Al die boosheid en frustratie die ik richtte op de andere persoon had ik dus beter op mijzelf kunnen richten, want ik was niet duidelijk. Hoe kan ik dan begrip van de ander verwachten? Hoe kunnen we samen tot een oplossing komen als ik dat niet uit? Je raad het antwoord al. Juist, niet dus!Er gaat veel misBij elke relatie in je leven is er sprake van communicatie. Natuurlijk op verschillende manieren, maar dat neemt niet weg dat het overal aanwezig zou moeten zijn. Zonder, leid je als mens een eenzaam bestaan en kom je nergens verder. Toch gaan er nog een hele hoop dingen mis. Kijk nog maar eens naar het stuk dat ik over mijzelf schreef. Ik deed en doe soms nog dingen verkeerd in de communicatie. Maar het besef hebben dat je het zelf beter kan doen is al een goed begin. Want hoe vaak zeggen we wel niet dat mensen iets verkeerd doen of dat ze hun gedrag moeten veranderen? En dan zonder uit te leggen wat we vinden dat er verkeerd gaat of wat wij graag anders zouden zien. Of sterker nog, zonder te vragen waar het gedrag vandaan komt. Daarbij is het ook heel makkelijk om te zeggen dat iemand moet veranderen, maar als je dan niet uit kan leggen waarom je dat vindt of waar jij je aan stoort, dan houdt dat argument natuurlijk geen stand. In zo’n geval kan je eerst beter eens naar jezelf kijken. Zoiets zeggen zonder uitleg is gewoon modder gooien om het modder gooien.Uit de emotieIk begrijp dat zulke dingen weleens vanuit emotie gezegd worden. Iets dat ik geleerd heb is dat in welke emotie jij je ook bevind, het lastig wordt om goed te kunnen communiceren. Je denkt namelijk minder helder na. Ik heb dat ook, omdat mijn hoofd snel vol raakt wanneer ik in een verhitte discussie terecht kom. Op zo’n moment moet ik afstand nemen van het gesprek, want het is dan eigenlijk al geen gesprek meer. De ander wil zijn gelijk en ik wil mijn gelijk. Op het moment dat ik mij uit de situatie haal, doe ik dat, zodat ik er op een neutraal moment op terug kan komen. Wanneer beide partijen weer neutraal zijn, kan je namelijk wel een gesprek voeren. Vaak kom je er dan achter dat het niet zo groot is dan het op dat moment voelde.Jezelf weghalen uit de situatie en dus uit de emotie(s) werkt heel goed. Ik zeg ook weleens tegen Natalie: “Laten we het er vanavond of morgen even op terug komen.” Ook mijn vader schiet weleens hoog in de emotie als hij het niet met je eens is of de dingen anders ziet. Dan reageert hij heftig. Ik laat hem dan ook afkoelen en zorg ervoor dat ik ook rustig ben. Vervolgens gaan wij het gesprek aan om te kijken wat er misging. Dit vereist soms een hoop geduld. Het vraagt veel om niet direct je eigen emoties op tafel te gooien en heftig terug te reageren. Maar ik weet dat het alternatief rust brengt. Dus kies ik ervoor om het af te laten koelen en er later op terug te komen. Dit soort ‘kleine’ dingen hebben wonderen verricht voor mijn omgang met de mensen om mij heen.Mijzelf leren verwoorden en mijzelf de tijd geven, zorgt ervoor dat anderen ook rustiger hun verhaal kunnen doen. Dingen roepen om het roepen zonder argumenten of reageren uit pure emotie zijn nutteloos wanneer je een goede relatie wilt opbouwen. Communicatie, begrip tonen, de tijd geven en neutraal de dingen ingaan, werken veel beter. Tenminste, voor mij. Wie weet helpt dit jou ook. Laat het mij weten in een reactie hier op de website of op mijn socials. Ik hoor graag hoe jij hierin staat!   

Lees meer »

Ontspanning en rust

Drukke dagenWanneer ik een dag heb zoals het symposium van Design Your Life, kan jij je wel voorstellen dat mijn hoofd daar vol van raakt. Alle indrukken en dus prikkels die er binnen komen, maken zo’n dag heel zwaar. Of een Autisme ontmoetingsavond. Ondanks dat het qua tijd slechts ander halfuur is, krijg ik en geef ik veel informatie. Mijn hoofd is dan ook behoorlijk vol na die tijd. Na dit soort dagen plan ik de volgende ochtend rust in. Ik mag dan van mijzelf langer in bed blijven liggen. Ik heb ook heel bewust geen taken gepland. Die ochtend draait om herladen, zodat ik weer verder kan. Herladen, zodat ik niet vast loop. Vastlopen gebeurt namelijk wanneer ik niet de energie heb om door te gaan met de dagelijkse taken. Die energie heb ik niet, omdat ik niet voldoende rust pak. Daarom is rust na een drukke, volle en prikkelgevoelige dag erg belangrijk. Onderscheid tussen ontspanning en rustIk heb in de titel van dit blog heel bewust onderscheid gemaakt tussen ontspanning en rust. Het zijn namelijk twee totaal verschillende dingen. Ik kan namelijk wel ontspanning vinden zonder de rust te krijgen die ik nodig heb. Neem vandaag bijvoorbeeld. Ik ben vanochtend samen met mijn vader gaan wandelen. Deze wandeling was erg fijn en ontspannend. De omgeving was prachtig en onze gesprekken fijn en diepgaand. Met natuurlijk af en toe een plaagstootje links en rechts. Ik voel mij goed door deze drie uur durende wandeling. Het versterkt de band met mijn vader. We praten bij over allerlei zaken en ik merk echt dat we nader tot elkaar groeien. Toch is zo’n wandeling geen rust moment. Mijn hoofd is namelijk bezig met alles wat er in de omgeving gebeurt en met het gesprek dat ik met mijn vader heb. Kortom ik voel mij dus goed en ontspannen, maar niet uitgerust. Rust is namelijk echt even tot mijzelf komen. Alleen, zonder onnodige prikkels en mensen om mij heen.

Lees meer »

Ik ben er voor jou

Autisme ontmoetingsavondGisterenavond was alweer de vierde Autisme ontmoetingsavond. Het vervuld mij van trots dat we dit hebben opgezet. Dat er een plek is waar we het gesprek met elkaar aangaan. Er ontstaan daardoor onderwerpen waar we een volgende keer weer dieper op in kunnen gaan. Op het moment dat er zo’n specifiek vraagstuk ontstaat, wordt ik vooral door mijzelf aan het werk gezet. Zo was het onderwerp van gisteravond, contact maken en onderhouden. Ik heb daar een kletspot voor gemaakt met contact gerelateerde vragen. Daarnaast heb ik mijn mening en kijk over het onderwerp op papier gezet. Mocht de kletspot niet werken dan kan ik dat nog in de groep gooien. Toch werkt die kletspot super goed. Meestal pakken we maar een paar vragen en zijn we door de goede gesprekken zo anderhalf uur verder en is de avond alweer om.Toch is die anderhalf uur echt lang genoeg, want ik merk aan mijzelf dat ik tegen het einde moe begin te worden. Ik pak net iets minder op en mijn hoofd voelt wat warm aan. Dat is ook niet gek. Ik probeer zo goed mogelijk iedereen aan te horen en mij te mengen in het gesprek. Ik ben echt heel blij met de ontmoetingsavonden. Zelf ben ik enorm gegroeid sinds de eerste avond. Ik wandel nu heel natuurlijk, vol goede zin en zelfvertrouwen naar binnen. Mijn hoofd is ook niet meer vol al voordat het begint. Ik ben ontspannen. Ik voel mij goed en ik ben blij dat ik mijn bijdrage lever. Mocht je nog twijfelen of je een keer aansluit dan kan je ook eerst individueel met mij in gesprek. Dat doe ik graag. Zo kan ik je al wat over de Autisme ontmoetingsavonden vertellen. Zo’n eerste keer kan er erg veel op je afkomen en dan is het wel zo prettig dat je al meer weet. De volgende ontmoetingsavond is dinsdag 7 mei van 19:00 tot 20:30 aan de J.W. Hagemanstraat 48 in Eibergen. Dat is het gebouw waar Opweg coaching inzit. We maken ook gebruik van één van de ruimtes van Opweg. Lijkt het je leuk om aan te sluiten en/of wil je een keer met mij in gesprek stuur mij dan gerust een berichtje via het contact formulier hier op de website.

Lees meer »

Nederlands Openluchtmuseum

Een stukje geschiedenisRond 11 uur kwamen we bij het museum aan. Toen we binnenstapten in het eerste gebouw kreeg ik niet het idee dat ik in het verleden stapte. Een modern gebouw met een winkeltje en een restaurant. Na een kleine plaspauze voor Femke, omdat de kleine op haar blaas zat te drukken, gingen we naar buiten aan de andere kant van het gebouw. Buiten zag ik een trambaan en links een aantal oude boerderij gebouwen. We besloten dan ook om richting de boerderijtjes te gaan.Op het moment dat ik zo’n boerderij binnenstap waan ik mij wel in het verleden. De oude tegeltjes en stijl, maar vooral de bedstee in de buurt van het fornuis. Ik vond het erg bijzonder om te zien. Ook alle oude gereedschappen die gebruikt werden fascineerden mij. Er stond een kruiwagen geheel van hout. Een erg mooi stuk handwerk. Net als de spijlen van de karren die allemaal mooie vormen hadden. Wel moet ik zeggen dat het praktischer had gekund, maar er was toen de tijd tenminste nog tijd en aandacht voor handwerk. Iets dat tegenwoordig toch echt een stuk minder is. Er was ook een weverij genaamd het tolhuisje. Interessant om te zien hoe dat gedaan wordt. Ze verkochten in het winkeltje ook theedoeken die ze in de eigen weverij hadden gemaakt. Helaas konden we niet de kaas- en roomboterfabriek binnen wegens werkzaamheden. Erg jammer, maar iets voor een volgende keer laten we maar zeggen.Huisjes en een schoolIets dat mij echt is bijgebleven, is hoe klein sommige huisjes waren. Dat ging niet zozeer alleen om het formaat, maar wel over de hoeveelheid personen die er in zo’n huisje wonen. In één van de huisjes woonden ze met zijn elven. En de geit woonde er gewoon bij in. Over zulke grote gezinnen gesproken. De kinderen gingen over het algemeen niet naar school, omdat ze ‘gewoon’ aan het werk moesten. Behalve in de winter, omdat er weinig werk was. Maar zelfs toen gingen de meesten nog niet naar school. Dit veranderde pas met de leerplichtwet van 1901.

Lees meer »

Niet zichtbaar

ZaaienIk ben er in heel wat jaren wel achter gekomen dat ik meer moeite in mijzelf moest gaan steken. Meer moeite in het leren mijzelf te verwoorden. Meer moeite in het kijken naar mijzelf. Wat doe ik? Wat gaat erin mij om? Wat kan ik beter doen? Waar heb ik geen invloed op en waar heb ik dat wel? Een stuk zelfontwikkeling. Wat resulteert in meer zelfvertrouwen. Dat heeft dan als gevolg dat ik mijzelf meer laat zien. Dat ik moeite doe om een onderdeel te zijn van de maatschappij. Ik laat zien welke talenten ik heb, maar mijn valkuilen zijn ook zichtbaar. Dat is iets dat ik volledig accepteer. Ik ben wie ik ben, maar ik leer wel van de dingen die ik anders wil doen. Dat geldt voor ieder mens, autistisch of niet.Ik probeer waar dat voor mij mogelijk is, contacten te leggen. Vooral met mensen die iets te maken hebben met ASS, maar ook daarbuiten. Ik steek hier moeite, energie en tijd in. Net als in mijn blog en vrijwilligerswerk. Doordat ik dit doe, ontstaan er zo links en rechts kleine openingen. Zo komen er langzaam ook dingen op mij af.Oogsten   Je zou dus kunnen zeggen dat ik terug krijg wat ik erin heb gestopt. Ja, in een perfecte wereld zou dat zo zijn. Zo werkt het alleen niet in het echte leven. Zonder die moeite die ik erin stop zou het resultaat 0 zijn geweest. Nu krijg ik kleine beetjes terug. Gesprekjes, die weer andere deurtjes op een kier zetten. Soms voelt het alsof je heel veel moet doen om er iets kleins voor terug te krijgen. Sterker nog, dit is ook zo. Niks komt makkelijk aanwaaien. Dit maakt het soms alleen erg lastig om door te gaan, want je ziet niet altijd direct het resultaat. Het vergt een omzetting van je denken. Al die gesprekjes en deurtjes zijn namelijk mogelijkheden tot iets veel groters. Ik krijg veel informatie en ik geef veel informatie. Ik deel dat wat erin mij omgaat. Mijn ervaring is mijn grote kracht. Mijn doorzettingsvermogen en wilskracht zijn enorm gegroeid over de jaren. Ondanks dat ik klap na klap te verwerken kreeg. Ik ga er dan ook helemaal van uit dat als ik zo doorga, ik wel zal vinden wat ik zoek. Een betaalde baan. Het liefst op het gebied van ASS, want daar ligt mijn kracht. Ik zal geduldig en onderzoekend moeten blijven. Geduldig zijn is niet altijd makkelijk voor me. Gelukkig compenseert mijn onderzoekende houding een hoop. Daardoor ben ik steeds bezig met verschillende dingen om uiteindelijk mijn einddoel te bereiken. Of ja, einddoel? Er blijft altijd wel iets te willen natuurlijk.

Lees meer »

Behulpzaam zijn

Kan en wilIk weet van mijzelf dat ik een hele hoop kan, maar ik kan ook een hele hoop niet. De wil is er altijd wel, daar ligt het dan ook niet aan. Soms zorgt dit wel voor een innerlijk gevecht. Laat ik een voorbeeld noemen. Ik heb al eens eerder over mijn vrouw, Natalie, geschreven. Ze krijgt spuiten in haar knie en daarvoor moet ze helemaal naar Leiden. Zelf kan ze er niet heen rijden, omdat ze dan niet terug komt door de pijn van zo’n spuit. Ik kan er niet heenrijden vanwege mijn prikkelgevoeligheid. Er zit dus niks anders op dan het vervoer door iemand anders te laten doen. Haar vader gaat nu elke keer met haar mee. Dit doet hij graag en hij vindt het geen enkel probleem. In mijn hoofd maakte ik er zelf eerst alleen wel een probleem van. Ik ben namelijk haar partner en ik zou dat moeten doen.Gelukkig ken ik mijzelf goed genoeg en ben ik sterk genoeg om dit los te kunnen laten. Ik weet namelijk dat ik van veel meer waarde ben als ik gewoon zorg dat thuis alles geregeld is op zo’n dag. Of dat ik gewoon schoolwerk of schrijfwerk doe. Niemand heeft er problemen mee. Ik zelf weet wat het rijden met mij zou doen, dus waarom zou ik er zelf dan nog een probleem van maken?  Het is zinloos om iets maar te blijven willen, waarvan je weet dat je het niet kan. Of waarvan je weet dat het ten koste zal gaan van zoveel meer. Het is belangrijk dat je dit weet van jezelf en niet bang bent om hier voor uit te komen. Het maakt je namelijk geen minder mens wanneer je iets niet kan. Onze samenlevingWij als samenleving zouden elkaar meer in onze kracht moeten zetten. In plaats van altijd maar te kijken naar wat er niet kan en elkaar daar op af te rekenen. Wat kan je wel? Waar ben je goed in? Terwijl ik dit doe zou jij dat kunnen doen. Dit is in mijn ogen een veel betere blik. Vul elkaar aan en toon begrip voor elkaar. Accepteer van jezelf en anderen dat niet alles mogelijk is. Dat we allemaal mens zijn en elk mens zijn individuele kwaliteiten en valkuilen heeft. Behulpzaam zijnIk ben op mijn manier ook behulpzaam en van waarde. Door te schrijven en open te zijn over de dingen waar ik tegen aanloop. Door te laten zien dat je mag zijn wie je bent en dat de wereld jou mag zien. Iedereen is uniek en bijzonder. We hebben allemaal een eigen verhaal. We kunnen leren van elkaar en delen met elkaar. Kijk bijvoorbeeld naar de autisme ontmoetingsavonden. Daar ontstaan mooie dingen en goede gesprekken. Erkenning en herkenning, ondanks dat we allemaal verschillend zijn. Iedereen helpt elkaar met helen, verwerken, oplossen en gewoon door er voor elkaar te zijn.Ik voel mij goed bij het vrijwilligerswerk dat ik doe. Ik voel mij goed door de bijdrage die ik lever. Ik voel mij goed door het delen van mijn verhaal en leven. Ik voel mij goed door de kracht die ik heb gevonden. Ik ben behulpzaam voor veel mensen. Wil dat dan zeggen dat ik nooit meer hulpbehoevend ben? Nee, natuurlijk niet! Elk mens kan wel eens een helpende hand gebruiken. Daar hoef je geen autisme voor te hebben.  

Lees meer »